Τελευταίες Ανακοινώσεις

Ανακοινώσεις - Καλλιτεχνικά

Μάγια Τζούριτζ-Άτιτλο-Ξύλινη κατασκευή-80x115x70cm



Έργα του 5ου Εργαστηρίου Ζωγραφικής

του Τμήματος Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ

 

Η Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης εγκαινιάζει την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2018, στις 20.00, στην Casa Bianca, έκθεση με έργα διδασκόντων και φοιτητών του 5ου Εργαστηρίου Ζωγραφικής του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ.

Στην έκθεση συμμετέχει το διδακτικό προσωπικό του Εργαστηρίου: Γιώργος Διβάρης, καθηγητής, Διευθυντής 5ου Εργαστηρίου, Λάμπρος Ψυρράκης, Aναπληρωτής Καθηγητής,
Χρήστος Βενέτης, ΕΕΠ, Αλίκη Μαρτζοπούλου, ΕΔΙΠ

και οι φοιτητές:
Φωτεινή Βογιατζή, Ελένη Βοΐλα-Κλώνα, Νικολέτα Γουλή, Χρήστος Γουσίδης, Χριστόδουλος Γρηγοριάδης, Μαρκέλλα Ιακώβου, Παναγιώτης Κούλης, Παναγιώτης Λυκουρίδης, Ευαγγελία-Ειρήνη Ματσούκα, Ελένη Μητρούσκα, Αλεξάνδρα Μητσιάνη, Γιώργος Μιχαλόπουλος, Ηλίας Μπουτανιώτης, Μαρία-Παρθένα Παναγιωτίδου, Μιχάλης Παπαμανώλης- Καραγιάννης, Δημήτρης Πεχλιβάνης, Γεωργία Πιλάλη, Κωνσταντίνος Τερζής, Μάγια Τζούριτς.

Διάρκεια έκθεσης 11 Δεκεμβρίου 2018 έως 11 Ιανουαρίου 2019

Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης - Casa Bianca
Βασ. Όλγας 180 και Θεμ. Σοφούλη - 546 46 Θεσσαλονίκη Τηλ. 2313 318538, 2310 427555
E-mail
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Ώρες λειτουργίας
Τρίτη έως Παρασκευή 10.00 έως 16.00
Σημ.:Η Δημοτική Πινακοθήκη-Casa Bianca θα παραμείνει κλειστή 25 έως 28 Δεκεμβρίου 2018 και 1 Ιανουαρίου 2019

___________________________________________________________

Η Δρ. Στέλλα Συλαίου (*) αναφέρει τα εξής για την έκθεση:

Το 5o Εργαστήριο Ζωγραφικής του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ παρουσιάζει την εικαστική δουλειά φοιτητών/τριών του, καθώς και έργα διδασκόντων σε αυτό. Oι φοιτητές και οι φοιτήτριες βρίσκονται σε μια διαδικασία εικαστικής έρευνας σε εξέλιξη. Έχοντας τοποθετήσει την δουλειά τους στο αντίστοιχο πλαίσιο των διεθνών καλλιτεχνικών και θεωρητικών αναζητήσεων, προσδιορίζουν συνειδητά την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουν, ώστε μελλοντικά να λειτουργήσουν αυτόνομα στον διαρκώς μεταβαλλόμενο χώρο της τέχνης.

Στο σύγχρονο πλαίσιο των εικαστικών τεχνών η διάκριση ανάμεσα στα είδη της τέχνης δεν ισχύει στην ουσία. Οι φοιτητές/τριες εργάζονται σε διάφορα πεδία, με διαφορετικά μέσα, προσεγγίσεις, συχνά αλλάζοντας δραστικά κατεύθυνση κατά την διάρκεια των σπουδών τους. Οι δε σπουδές τους έχουν περισσότερο τον χαρακτήρα ενεργούς διερεύνησης, που παράγει γνώση με την μορφή καλλιτεχνικού έργου. Αυτό αντανακλάται στο πολυσχιδές της καλλιτεχνικής παραγωγής που εκτίθεται στην παρούσα έκθεση, όπου οι συμμετέχοντες με διαφορετικά μέσα, τεχνικές, και εν γένει προσεγγίσεις ακολουθούν αποκλίνουσες πορείες, που όμως συγκλίνουν σε ένα υψηλό βαθμό συνειδητότητας, ποιότητας και εναργούς αφοσίωσης στην εικαστική έρευνα που διενεργούν. Αν και διατηρείται ο όρος Εργαστήριο Ζωγραφικής στην πραγματικότητα οι φοιτητές/τριες δουλεύουν στα όρια της ζωγραφικής, καθώς τα μέσα, όπως ζωγραφική, εγκατάσταση, κατασκευή, διαπλέκονται, συνδέονται και συντίθενται.

Οι θεατές της έκθεσης καλούνται να απολαύσουν σε επίπεδο αίσθησης και νόησης τα έργα των συμμετεχόντων, όχι απλά ως ένα τελικό αποτέλεσμα, αλλά ως την εικόνα μιας ζωντανής διαδικασίας σε εξέλιξη, ελπιδοφόρας για ένα μέλλον πολιτισμού, νέων αισθήσεων και νοηματοδοτήσεων. Σε πείσμα των καιρών οι νέοι καλλιτέχνες αναπτύσσουν και προτείνουν καλλιτεχνικό έργο. Η έκθεση αυτή των φοιτητών/τριών και των διδασκόντων του 5ου Εργαστηρίου Ζωγραφικής αφορά όλους όσους θέλουν να επισκεφθούν ένα χώρο, όπου οι αισθήσεις, οι ιδέες, αλλά και γενιές είναι σε διάλογο στο πλαίσιο μιας διαδικασίας που εκτείνεται στο συλλογικό πολιτισμικό μέλλον.

Η Ευαγγελία Ματσούκα (9ο εξάμηνο σπουδών) χρησιμοποιεί σαν θεματολογία μηχανές, που η σχεδιαστική τους απόδοση έχει χαρακτηριστικά μηχανολογικού σχεδίου, τις οποίες και μετατρέπει σε ζωγραφικά έργα σε μια περαιτέρω εικαστική αναζήτηση που χαρακτηρίζεται από έντονες χρωματικές αντιθέσεις. Η Αλεξάνδρα Μητσιάνη (7ο εξάμηνο σπουδών) δημιουργεί μια σειρά από φωτογραφίες με επεμβάσεις, που έχουν σαφείς επιρροές από τον Richard Hamilton. Υπάρχει μια θεματική αναφορά στην κατανάλωση, τη συσσώρευση και τον υλικό πολιτισμό που είναι ανοιχτή σε ερμηνείες. Η Μαρκέλα Ιακώβου (3ο εξάμηνο σπουδών), η οποία είναι σε φάση έρευνας τόσο στο σχέδιο όσο και στο χρώμα, παρουσιάζει τρία προσχέδια για ένα έργο. Η Γεωργία Πιλάλη (7ο εξάμηνο σπουδών) συνδυάζει φωτογραφία και διάφορα υλικά (πλεξιγκλάς, ξύλο, χρώμα) και δημιουργεί πρωτότυπες προσωπικές συνθέσεις. Η (αντι)παράθεση/σύνθεση ετερόκλιτων οπτικών στοιχείων χαρακτηρίζει το έργο της και δημιουργεί  μια ενδιαφέρουσα ένταση και δυναμική που δείχνει να είναι το  στοιχείο που διερευνά. Ο Γιώργος Μιχαλόπουλος (9ο εξάμηνο σπουδών) με εμφανείς επιρροές από τον Robert Rausenberg, δημιουργεί ένα κατασκευαστικό έργο με τρία κομμάτια στο οποίο ενσωματώνει και ready-made αντικείμενα, μεταπλασμένα. Η σύνθεση πραγματικού αντικειμένου-ζωγραφικού χώρου και η ύπαρξη διαφόρων τμημάτων που ανοίγουν το έργο στο χώρο, δημιουργούν ένα αμφίσημο αποτέλεσμα. Η Μάγια Τζούριτς, είναι η μόνη από τους συμμετέχοντες  άρτι αποφοιτήσασα (Ιούνιος 2018), έχει ολοκληρώσει την έρευνα της και έχει σχηματίσει το προσωπικό της ύφος. Στο έργο της διαλύει και ανασυνθέτει έπιπλα και ξύλινα αρχιτεκτονικά στοιχεία, τα οποία βρίσκει, δημιουργώντας κατασκευές/συνθέσεις με  χιουμοριστικό τρόπο.

Ο Δημήτρης Πεχλιβάνης (7ο εξάμηνο σπουδών) σε αυτή τη φάση της έρευνας του κάνει αναφορά στην ζωγραφική του Francis Bacon, επαναδιατυπώνοντάς την με άμορφα στοιχεία. Η χρωματική και σχεδιαστική προσέγγιση, πέρα από την σαφή αυτή επιρροή, κινείται σε μια κατεύθυνση αναζήτησης προσωπικών λύσεων. Ο Μιχάλης Παπαμανώλης (9ο εξάμηνο σπουδών) δημιουργεί σχέδια που έχουν την αίσθηση του collage αναπαριστώντας στοιχεία σε διαφορετική κλίμακα και με διαφορετική γραφή, καθώς και περιλαμβάνοντας και αφηρημένα στοιχεία. Τα αναπαραστατικά/αφηγηματικά στοιχεία είναι δύσκολο να αποκωδικοποιηθούν νοηματικά. Το έργο του, ενώ έχει εικονογραφικές αναφορές, λειτουργεί -κατά βάση- ως σύνθεση ετερογενών εικαστικών στοιχείων. Η Μαρία Παναγιωτίδου (9ο εξάμηνο σπουδών) δημιουργεί συνθέσεις με φωτογραφίες απροσδιόριστης προέλευσης. Χρησιμοποιεί το collage ως εργαλείο, για να κάνει ερμηνεία του αστικού χώρου, δημιουργώντας ονειρικά, ουτοπικά τοπία. Ο Ηλίας Μπουτανιώτης (9ο εξάμηνο σπουδών) δημιουργεί φιγούρες κατασκευασμένες από κεραμικό και εποξική ρητίνη,  που -ενώ είναι φτιαγμένες από εντελώς διαφορετικό υλικό- είναι σχεδιαστικά πανομοιότυπες και λειτουργούν ως σχόλιο στην έννοια του κομφορμισμού, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του έργου.

Ο Χριστόδουλος Γρηγοριάδης (7ο εξάμηνο σπουδών) σχηματοποιεί και στυλιζάρει εικόνες που έχουν σχέση με καθημερινά αντικείμενα. Ο βαθμός στυλιζαρίσματος φτάνει στα όρια αποδόμησης της εικόνας του θέματος, το οποίο γίνεται δύσκολα αναγνωρίσιμο. Επιπλέον, σε ένα από τα δύο του έργα, ο τίτλος ‘ουράνιο τόξο’, ενώ απεικονίζει ένα πολυβόλο, έρχεται σε αναντιστοιχία με το εικονιζόμενο θέμα δρώντας έτσι ως πολύπλευρο και αμφίσημο ειρωνικό σχόλιο. Ο Χρήστος Γουσίδης (9ο εξάμηνο σπουδών) ζωγραφίζει αντικείμενα όπως ηλεκτρικές συσκευές παραταγμένα (σαν) σε ράφια super market, με μια αναπαραστατική λογική, που ενώ σχετίζεται με τη νεκρή φύση, αλλά και με  την διαφήμιση, απομυθοποιεί στην ουσία τον καταναλωτισμό. O Κωνσταντίνος Τερζής (7ο εξάμηνο σπουδών) σε αυτή τη φάση τη έρευνάς του κινείται στην περιοχή της μετα-pop με άμεσες αναφορές σε comics, των οποίων τις αναπαραστατικές συμβάσεις αναδομεί. Το έργο δείχνει να είναι ταυτόχρονα σχόλιο στην αισθητική των comics, αλλά και να την χρησιμοποιεί επαναδιατυπωμένη ως ένα έμμεσο, αλλά και αμφίσημο σχόλιο. Ο Παναγιώτης Κούλης (7ο εξάμηνο σπουδών) στο έργο του αποϊεροποιεί τα πρόσωπα με μια ζωγραφική προσέγγιση, στην οποία η χειρονομία σβήνει/ παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά των εικονιζόμενων σε ένα ιδίωμα, που συνυπάρχουν στοιχεία αναπαραστικής, αλλά και χειρονoμιακής, abstrait  ζωγραφικής. Η Νικολέτα Γουλή (7ο εξάμηνο σπουδών) κινείται στον χώρο της art informel και ταυτόχρονα εισάγει επικολλήσεις αντικειμένων στο τελάρο. Χρησιμοποιεί έντονα το στοιχείο της ματιέρας και της χειρονομίας σε ένα έργο που ερευνώνται μορφικές λύσεις, ενώ ενέχει ένα στοιχείο αλληγορίας ή θεματικής αναφοράς που είναι αινιγματική.

Ο Παναγιώτης Λυκουρίδης (6ο εξάμηνο σπουδών) αποδομεί την φιγούρα και ως στάση και ως υλικό με επιρροές από art brut. Δημιουργεί δε σύγχυση εντάσσοντας σε αυτή μη ανθρώπινα στοιχεία ως ένα σχόλιο ενάντια στον καθωσπρεπισμό. Η Ελένη Μητρούσκα (9ο εξάμηνο σπουδών) κάνει αναφορά στο ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης παραθέτοντας μια πραγματική ιστορία και το χρονικό της. Κάνει χρήση φωτογραφιών, που μοιάζουν να προέρχονται από αρχειακό υλικό, ενώ η επανάληψη των πορτραίτων δύο κοριτσιών δείχνει ότι σχετίζεται με την ακύρωση της προσωπικότητας που ένα τέτοιο γεγονός επιφέρει. Παρατίθεται δε ένα έγγραφο νομικού χαρακτήρα, που αναφέρεται στο συμβάν, τονίζοντας τον εννοιολογικό χαρακτήρα του έργου. Η Φωτεινή Βογιατζή (3ο εξάμηνο σπουδών) παρουσιάζει μια αναπαραστατική σπουδή από μοντέλο. Η χρήση της κλίμακας προσδίδει ενός είδους μνημειακότητα σε μια λεπτομέρεια ενός θέματος απλού και καθημερινού συντείνοντας στην δημιουργία ενός ήσυχου, αλλά και τρυφερού έργου. Η Ελένη Βοΐλα-Κλώνα (9ο εξάμηνο σπουδών) χρησιμοποιεί πλεξιγκλάς σε επάλληλα επίπεδα, που έχουν ζωγραφιστεί ψευδαισθητικά φύλλα, δημιουργώντας μια συνολική εικόνα που παραπέμπει σε δέντρο. Το έργο μέσα από την αναπαραστατική λογική του ή και την διακοσμητική του διάσταση, παραπέμπει σε διαφορετικές σημασίες και αναγνώσεις.

Ακολουθούν τα έργα των διδασκόντων του 5ου Εργαστηρίου Ζωγραφικής. Ο Γιώργος Διβάρης παρουσιάζει μια σειρά από εννοιολογικά έργα του, που είναι ψηφιακές εκτυπώσεις σε επεξεργασμένη λαμαρίνα με προσθήκη ‘φορτισμένων με βιωματική φθορά’ ή κατεστραμμένων υλικών. Τα έργα του είναι ταυτόχρονα αφηγηματικά, ιδιαίτερα εκφραστικά, αλλά και βαθιά πολιτικά. Βασίζονται στην σχέση φωτογραφικής αναπαράστασης αεροπορικών βομβαρδισμών, που ‘προεκτείνουν το έργο έξω από τα όριά του’, και παρουσίας πραγματικών αντικειμένων, όπως λιωμένο πλαστικό, που κάνουν απτή την υλική πραγματικότητα του πολέμου. Κυρίαρχο θεματικό στοιχείο η όραση που μετατρέπεται από μέσο αντίληψης του κόσμου, σε μηχανικό όργανο καταστροφής στα οπτικά συστήματα των αεροσκαφών ή και των κατευθυνόμενων βομβών (βλ. Paul Virillio). Ο Λάμπρος Ψυρράκης διατηρεί την ανάμνηση  πολύχρωμων κορδελών των παλαιότερων έργων του, που από πραγματικές γίνονται ζωγραφιστές, και ταυτόχρονα επιστρέφει στο τόσο χιλιοειπωμένο ζωγραφικό είδος του "τοπίου". Με τον ασυνήθιστα συναισθηματικό  τίτλο του έργου του (να φοράς το κασκόλ καθώς δουλεύεις στο ύπαιθρο… κάνει κρύο αυτήν την εποχή) είναι σαν να συμπονά  τους ηρωικούς εκείνους ζωγράφους, όπως τον Βαν Γκόγκ που θυσιάστηκαν στην προσπάθεια να ανανεώσουν την ζωγραφική γλώσσα. Ο Χρήστος Βενέτης παρουσιάζει ένα εννοιολογικό έργο, πολυαναφορικό, με ιδιοποίηση εικόνων και επαναδιατύπωση-ερμηνεία ενός αρχείου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η περίπλοκη σχέση μυθοπλασίας και πραγματικότητας αποτελεί τον κύριο εννοιακό του άξονα. Σε ένα αρχειακό κείμενο, μέρος ενός τεχνάσματος που επηρέασε την πραγματικότητα ενός πολέμου, προστίθεται μια επιπλέον γραπτή αφήγηση, αυτή τη φορά επινοημένη από τον καλλιτέχνη. Το έργο λειτουργεί μέσα από την συσχέτιση αμφίσημων και αινιγματικών φωτογραφιών και του κειμένου, όπου υπαρκτό και επινοημένο διαπλέκονται. Η Αλίκη Μαρτζοπούλου στο έργο της, μέσα από την χρήση πλεξιγκλάς σε επάλληλα επίπεδα με ψηφιακή εκτύπωση, δημιουργεί μία τρισδιάστατη ψευδαίσθηση εναποθέτοντας σχόλια του τύπου με ειρωνική διάθεση, εμπλέκοντας τις χρήσεις των λέξεων στην δημιουργία ενός οπτικού και λεκτικού ειρωνικού σχολίου για τα τεκτενόμενα σήμερα. Η χρήση της πυρογραφίας σε συνδυασμό με την μαύρη εκτύπωση γίνεται με σκοπό την έμφαση του μηνύματος ως ειρωνικού σχολίου και η χρήση του κόκκινου ως τονισμού της ουσίας αυτού.

(*) Στέλλα Συλαίου, Μουσειολόγος, Διδάσκουσα στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών

 



page1image1674240page1image1680384
Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 12 Δεκέμβριος 2018 10:47